“Seni asla bırakmayacağım, sen beni bırakana kadar…” diyordun, benimse içimden buna inanmak gelmiyordu. Bir paradoks gibiydi bu söylediğin. Bir “Asla” ve bir “Koşul” aynı cümlede. Ayrıca beni bırakmayıp da, beni sevmeyi bırakacağını nereden bilebilirdim ki? Bu cümleyi benden de beklediğini biliyordum ama bu tek kişilik bir düşünceydi. Bu düşüncede ben sadece bir koşuldum. Herkes koşulları gözden geçirir ve sonuçta ya kendini kandırır ya da gerekenleri yapar. Ama sadece gerçekler iyileştirir. Bir yerde aşkın bir tür hastalık olduğunu okumuştum. Eğer aşk bir kendini kandırma haliyse bu çok mantıklı geliyor şimdi.
More >